Verslag van de reis naar Batang Pinangga

Inmiddels zijn de Youth Ambassadors alweer anderhalve week terug op Nederlandse bodem. Nog elke dag denken zij terug aan alle kinderen van Batang Pinangga en de bijzondere momenten die zij met de groep hebben gedeeld. Hoewel het haast onmogelijk is om hun ervaringen op papier te zetten, zullen de Youth Ambassadors hun best doen hun mooiste momenten met jullie te delen. Zo krijgen jullie een inkijkje in hoe bijzonder hun 3 weken in de Filippijnen zijn geweest!

Puck heeft een stukje geschreven over Batang Kalye, de straatkinderendag. Op deze dag hebben de ambassadeurs een groep straatkinderen in het zonnetje gezet en een ongelooflijk mooie dag bezorgd:

“Op 10 augustus hadden we Batang Kalye. Op deze dag gingen we 40 kindjes ophalen, sommigen van de vuilnisbelt in Danao en andere uit het dorp. De helft van de YA's ging de kinderen ophalen en de andere helft, waaronder ik, ging de kindjes aan het eind van de dag wegbrengen.

Steeds nam je een kindje mee aan de hand en doorliep je het parcour. Het parcour was als volgt: haren knippen, luizen shampoo, douchen, nieuwe slippers uitkiezen, nagels knippen, babypoeder/olie op doen, vitaminedrankje en dan waren ze weer helemaal schoon. De kindjes begonnen vaak verlegen maar na het hele parcour straalden ze en je zag hoe blij ze waren. Ik ging eerst met een meisje, Precious Ann. Zij was heel stil, maar uiteindelijk na het hele parcour zorgvuldig afgelopen te hebben, klaarde ze helemaal op. Dat gaf zo'n mooi gevoel dat je het kindje echt iets hebt kunnen geven. Daarna ging ik met een ander jongetje, Gerard, en daarna nog met Steve. De broer van Steve was er ook en het was zo lief om te zien hoe ze alles samen deden. Ik vond het heel leuk om de kindjes echt te verzorgen en het resultaat vond ik te gek. Zo verschrikkelijk dat die kindjes nooit hygiëne hebben en als je ze verzorgt zie je wat voor mooi kindje eronder schuilt.

Daarna was het tijd voor de lunch.  Ik ging aan een tafel zitten en ik bouwde steeds meer een band op met ate Kristel. Ook zat ik heerlijk met andere kindjes te spelen. Kristel zat steeds tegen me te praten in het Cebuaans, maar ik verstond er natuurlijk niks van dus ik knikte maar en lachte. Na het eten gingen we volop met de kids spelen in het speelveld. Alle kindjes waren zo blij en even was ik vergeten dat de kindjes eigenlijk op straat wonen. Het was heel gezellig en Kristel kwam steeds naar me toe en ze hing constant aan me, zat op mijn rug, ging van de glijbaan terwijl ik haar moest pakken, dakpan met haar op mijn rug tegen een andere YA’s met iemand op de rug, vliegtuigje. Kortom een gezellige boel. Ik heb toen met heel veel kindjes gespeeld.

Opeen gegeven moment liepen we allemaal naar de activity hall, ik met Kristel op mijn rug. Iedereen werd bedankt en sommige kindjes gingen nog dansen voor ons. Ik vond het ook heel bijzonder om te zien dat alle vrijwilligers van BP de hele dag heel druk bezig waren met alle kindjes. Veel kindjes zeiden nog “salamat” (dankjewel) door de microfoon en wij deelden aan iedereen een tasje uit voor thuis. Ze waren er zo blij mee en de kindjes deelden zo lief met elkaar.

  

Voordat we ze met de bus gingen terugbrengen, maakten we nog een groepsfoto en Kristel trok me daarna mee de bus in.  Ze ging op mijn schoot zitten en ik had ook nog allemaal andere kindjes om me heen. Eerst reden we naar de vuilnisbelt en daarna naar Danao. Onderweg ging Kristel steeds meer mijn handen vastpakken en me ook knuffelen. Toen we bij de vuilnisbelt aankwamen, zei Kristel "dirty, dirty" en ze hield haar hand voor haar neus. Het bleek dat ze hier woonde en voordat ze uitstapte kreeg ik nog een dikke knuffel. We stapten ook de bus uit en buiten kwam ze nog een paar naar me toe om me een knuffel te geven en toen ze wegliep en ze al best ver was, keek ze om en zwaaide ze en riep ze "bye ate Puck". Ik smolt en kon m'n tranen bijna niet meer bedwingen.

Daarna reden we door naar Danao en daar zetten we de laatste kindjes af. Zo hartverscheurend om kindjes die je de dag van hun leven geprobeerd hebt te geven, weer terug te moeten zetten op straat terwijl je ze eigenlijk allemaal in BP wilt houden. Zooo oneerlijk dat die kindjes op straat moeten leven en geen verzorging hebben. Gelukkig hebben we ze een topdag kunnen geven en dat is super mooi en ook eentje die zij nooit meer zullen vergeten en ik ook niet! Ik zal Kristel en haar "bye ate Puck" nooit meer vergeten en de andere kids ook niet!”

- Puck

Binnenkort zullen we meer verhalen van de Youth Ambassadors met jullie delen! Kijk op onze Facebookpagina voor meer foto’s van de reis: www.facebook.com/BatangPinanggaYouthAmbassadors

Ayo ayo!

Reageer op dit bericht