Batang Pinangga

Batang Pinangga is een kindertehuis op de Filippijnen voor misbruikte, mishandelde en verwaarloosde kinderen tot 18 jaar. "Batang Pinangga" is Filippijns en betekent "geliefd kind". Op het moment wonen er 30 kinderen, 15 jongens en 20 meisjes, waarvan de leeftijd varieert van 2 tot 18 jaar. Batang Pinangga geeft het kind een dak boven het hoofd, eten, onderwijs en bovenal liefde.

Via de politie of opvangcentra in de stad, komen de kinderen bij Batang Pinangga terecht. De social worker van Batang Pinangga, Emma Bantiles, onderhoudt intensief contact met deze instanties. Aangekomen bij het kindertehuis, worden de kinderen allereerst met rust gelaten; ze krijgen de kans om weer kind te zijn.

De kinderen hoeven bij Batang Pinangga niet meer te vechten, niet meer te stelen om aan eten te komen. Om de achterstand van onderwijs weg te werken, krijgen de kinderen in eerste instantie scholing op het tehuis zelf. Hier leren zij allereerst simpelweg het ritme; ’s ochtends tot ’s middags in de schoolbank. Ook leren zij hier discipline en wordt er aan hun ontwikkeling gewerkt. Als de achterstand ingelopen is, gaat het kind naar een openbare school. De kinderen krijgen op het tehuis professionele hulp om van hun trauma’s van het verleden af te komen.

Bij Batang Pinangga krijgen de kinderen de kans een punt te zetten achter het verleden en samen te werken aan de toekomst.

Toekomst is voor kinderen ontzettend belangrijk. Jarenlang hebben onze kinderen op de straat geleefd, met het gevoel dat niemand om hun gaf. Bij Batang Pinangga krijgen de kinderen de mogelijkheid om naar school te gaan. De kinderen krijgen basis, middelbaar en vervolg onderwijs, zodat zij een goede toekomst tegemoet gaan.

Een goede toekomst, die zij zo verdienen na zoveel leed in hun jonge levensjaren.

Wilt u ons helpen van een kind, een geliefd kind te maken? Steun ons!

Kinderen op de Filippijnen

Armoede

De Filippijnen kent een groot percentage kinderen. Van de 103 miljoen inwoners die de Filippijnen telt, zijn er ongeveer 36 miljoen jonger dan 15 jaar. Dit is ongeveer 34,6% van de bevolking (www.indexmundi.com). De gemiddelde leeftijd in de Filippijnen is 22,9 jaar. Jaarlijks heeft de Filippijnen een bevolkingsgroei van 1,9% (www.indexmundi.com).

Door de groeiende schulden van de Filipijnse regering en de hoge mate van armoede wordt er weinig geld gestopt in sociale voorzieningen en de rechten van kinderen. Meer dan een kwart van de Filipijnse bevolking leeft onder de armoedegrens. (www.indexmundi.com). Ook stelt de ADB dat de Filippijnen het enige land in Azië is waar sinds 1990 de armoede is gestegen (www.adb.org). Bijna een derde van de Filipijnse bevolking leeft onder de armoedegrens (www.indexmundi.com).

Voor kinderen heeft de armoede in de Filippijnen vooral uitwerking in ondervoeding en het gebrek aan onderwijs. Van de kinderen jonger dan 5 jaar, heeft 20,7% te maken met ondervoeding (www.indexmundi.com). De kinderen kunnen hier lichamelijk en geestelijk letsel aan overhouden. Ook zorgt de ondervoeding voor een lage weerstand en een verhoogde kans op ziektes. De armoede binnen een gezin zorgt ook voor een enorme achterstand voor de kinderen ten opzichte van kinderen uit de middenklasse. De verzorging en opvoeding wordt binnen arme gezinnen veelal ingevuld door oudere broertjes of zusjes. Deze broertjes, zusjes en ook de ouders hebben zelf ook vaak geen of weinig onderwijs gehad, waardoor het kind zich in de eerste belangrijkste levensfases niet genoeg ontwikkelt.

Kindermisbruik

Een veel voorkomende vorm van kindermisbruik in de Filippijnen is kinderarbeid. Kinderen die voortijdig het onderwijs verlaten of nooit aan onderwijs toe zijn gekomen, moeten vaak een bijdrage leveren aan het gezinsinkomen. Gezinnen die onder de armoedegrens leven, of net daarboven, zijn afhankelijk van de inkomsten van alle gezinsleden. De kinderen worden gedwongen om hun steentje bij te dragen.

Kindermisbruik vindt veelal plaats op straat. Het is niet duidelijk hoeveel straatkinderen er precies zijn in de Filippijnen. Ruim opgevat zijn straatkinderen “kinderen die het grootste deel van hun tijd op straat doorbrengen en dit doen zonder toezicht van een ouder of een andere volwassene”. Vanuit deze benadering telt de Asian Development Bank ongeveer 4 miljoen straatkinderen in de Filippijnen; ongeveer 10% van alle Filipijnse kinderen. (ADB, 2009).

Volgens Emma Bantiles (Social Worker, Batang Pinangga) geeft niemand om straatkinderen; zij hebben geen ouders, zijn vies en zwak. Zij worden gezien als uitschot van de samenleving. Overleven op straat betekent voor kinderen vaak dat zij zich aan moeten sluiten bij bendes. Deze bendes misbruiken de kinderen voor veel uiteenlopende doeleinden.

Zo vertelt Emma: “Connecting to a gang is their only opportunity for protection. The gangs use them for stealing, dealing or even as sexual objects for tourists and others.”

 

De kinderen worden misbruikt, mishandeld of komen in de prostitutie terecht, maar zwijgen hierover omdat ze bang zijn voor het geweld.

“The children get abused, sexually and physically. The people treat them like they are nothing, so they often think they are nothing. They think it’s normal and they are happy to be part of the gang.” vertelt Juda Carpintero (Director, Batang Pinangga).

Mishandeling/verwaarlozing

In de Filippijnen zijn maar weinig organisaties die opkomen voor de rechten van straatkinderen. Door overheidsinstanties wordt vaak hardhandig opgetreden tegen de straatkinderen. In de grote steden zijn enkele opvangcentra voor straatkinderen, maar de kinderen hebben slechts een beperkte toegang tot deze centra. Wanneer een kind bovengemiddelde zorg nodig heeft, wordt deze de toegang geweigerd tot de opvangcentra; dan kost de zorg van het kind teveel geld. De kinderen moeten op straat stelen om aan eten te komen of voor een bende. Zij moeten vaak vechten om het eten te behouden en te overleven. Via de politie of een opvangcentrum komen sommige van deze kinderen uiteindelijk bij Batang Pinangga terecht. Vaak zijn ze er slecht aan toe met vele verwondingen en een slechte gezondheid.